Tweatypup’s Nicknacks

เมื่อก่อนที่บ้านฉันติดเคเบิลทีวียี่ห้อ UTV เป็นเคเบิลระบบใยแก้ว ซึ่งต่อมาภายหลัง ฉันพบว่าเป็นระบบที่ดีที่สุด เพราะไม่ว่าฝนจะตก ฟ้าจะร้องจะแลบแปลบปลาบยังไงก็ไม่มีผลต่อสัญญาณภาพ สิ่งที่รบกวนสัญญาณจากบริการระบบนี้ก็มีเพียงการขุดท่อ (ของหน่วยงานอื่น) แล้วดันไปจิ้มเอาสายเคเบิลเข้า อีกอย่างหนึ่งก็คือการซ่อมบำรุงสายเคเบิลซึ่งก็นานๆ จะมีสักครั้ง

ต่อมา UTV ก็ควบกิจการรวมกับเคเบิลเจ้าใหญ่อีกเจ้าคือ IBC รวมตัวกันเป็น UBC สิ่งที่ด้อยลงอย่างเห็นได้ชัดก็คือสัญญาณภาพและเสียง ช่องสตาร์ทีวีของฉันสีตกเหมือนดูหนังขาวดำ และระดับเสียงแต่ละช่องก็ไม่เท่ากัน ดูช่องหนึ่งต้องเร่งเสียงแทบตาย แต่พอเปลี่ยนไปอีกช่องก็ต้องกดปุ่มหรี่เสียงแทบไม่ทัน เอาเถอะ ก็ไม่ว่ากัน ฉันไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว และไม่ใช่คนชอบดูทีวีนักหนา ที่ติดเคเบิลก็เพื่อสนองพระคุณพ่อแม่ให้ท่านได้มีความบันเทิงง่ายๆ ในยามว่าง ฉันก็เลยไม่ได้ใส่ใจกันข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าก่อนหรือหลังจากที่ UBC เปลี่ยนเป็น Truevisions ที่มีการปรับแพคเกจ คนด่ากันตรึมว่าสมาชิกที่ติด "โกลด์ แพคเกจ" (ฉันก็ด้วย) ถูกลดชั้นไปเป็นเหมือนพลเมืองชั้นสอง ใครอยากดูของดีต้องเลื่อนชั้นไปเป็น "แพลตินั่ม แพคเกจ"

ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรนักกับข่าวนี้ ไม่ได้สังเกตด้วย รู้แต่ว่าวันหนึ่งช่องเอ็มทีวีก็หายไปพร้อมกับช่องมูวี่ฮิตส์ แต่ฉันก็ไม่ได้เป็นแฟนทั้งสองช่องนั้น ก็เลยไม่รู้สึกเดือดร้อนเหมือนจะเป็นจะตาย แค่รำคาญช่องใหม่อย่าง "มะจัง" แต่นานๆ ดูที ก็ขำดีเหมือนกัน

และแล้วใครสักคนก็อิมพอร์ตรายการบิ๊กบราเธอร์กับ AF หรืออะคาเดมี่ แฟนเทเชียเข้ามา รายการแรกหายเงียบไป แต่รายการที่ 2 ได้รับความนิยมถล่มทลายและมากขึ้นทุกๆ ปี ตอนแรกฉันก็ไม่ได้สนใจนักเพราะฉายกันเฉพาะช่อง ใครใคร่ดูก็ดู ใครไม่อยากดูก็เปลี่ยนไปช่องอื่น แค่นั้นเอง ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักคำที่ต้องจ่ายเงินสำหรับช่องที่คนที่บ้านฉันไม่ดูเลยแม้แต่คนเดียว

แต่หลังๆ โดยเฉพาะปีนี้ ฉันรู้สึกเหมือนโดน ‘นักล่าฝัน’ ทั้งหลายรุกรานความสงบ ก่อนถึงรายการที่ฉันชอบดู ก็เป็นต้องเจอรายการโปรโมทละครเพลงที่แสดงโดยนักล่าฝันหรือที่คนแถวพันทิพดอทคอมเขาเรียกกันว่า "ผีโจโจ้ซัง" ตามหลอกตามหลอน ปกติช่วงเวลาว่างๆ ก่อนเข้ารายการใหม่นั้น ทรู (ไม่มี) วิชั่นส์ก็แอบใส่โฆษณาเล็กๆ น้อยๆ ในนามของ Public Announcement อยู่แล้ว ซึ่งฉันก็ไม่ว่ากระไร เพราะถ้าไม่อยากดูก็เปลี่ยนไปดูอย่างอื่น พอถึงเวลาก็ค่อยกดมาดูใหม่ ก็ได้ดูหนังซีรี่ส์ ดูรายการที่ชอบสมใจ

แล้วเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากกฎหมายใหม่ที่ออกมาว่าอนุญาตให้เคเบิลทีวีมีโฆษณาได้ ฉันก็ได้เห็นทรู (ไม่มี) วิชั่นส์ปฏิบัติตัวตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด ด้วยการจัดให้มีโฆษณาทดลองในระหว่างฉายรายการ วันนั้น ฉันหงุดหงิดแทบตายที่ต้องดู So You Think You Can Dance และซีรี่ส์เรื่องโปรดของฉันโดยมีโฆษณาคั่นเป็นระยะๆ เหมือนฟรีทีวี (แล้วกรูจะจ่ายเงินเพิ่มทำไมเนี่ย?)

ฉันโทรไปต่อว่าที่ทรู (ไม่มี) วิชั่นส์ ก็ได้รับคำตอบตามสูตรคือ "จะส่งเรื่องต่อไปให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง" เท่านั้นยังไม่พอ พนักงานดีเด่นของทรู (ไม่มี) วิชั่นส์ยังถามกลับมาอีกว่า "ไม่สนใจจะจ่ายค่าบริการเป็นรายปีหรือคะ จะได้ดูฟรีอีก 1 เดือนด้วย" โถ..คุณน้องช่างถามอะไรไม่ดูกาลเทศะจริงๆ

ฉันไม่ใช่คนเดียวที่หงุดหงิด ไปดูความหงุดหงิดของสมาชิกคนอื่นๆ นับร้อยชีวิตได้ที่พันทิพคาเฟ่ ห้องเฉลิมไทย กระทู้ที่ A6719075 ชื่อ "รวมกระทู้ถึง True Vision" ซึ่งกลายเป็นกระทู้แนะนำไปแล้ว แต่ก็ดูเหมือนผู้บริหารของทรู (ไม่มี) วิชั่นส์จะไม่สนใจเสียงเรียกร้องของลูกค้าเท่าไหร่ และฉันก็เชื่อว่าไม่ว่ายังไง เราก็ต้องได้ดูเคเบิลทีวีแบบมีโฆษณาคั่นระหว่างรายการแน่ๆ ก็เรื่องเงินนี่นะ มันไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว

ฉันอยากบอกเลิกเป็นสมาชิก แต่ก็ทำไม่ลงเพราะเห็นแก่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของพ่อแม่และคนในบ้าน ตอนนี้ก็ได้แก่ทำตัวคล้ายๆ เกลียดตัวกินไข่ คือยังจ่ายเงินให้ทรู (ไม่มี) วิชั่นส์อยู่ แต่เลิกอุดหนุนสินค้าอื่นๆ ในเครือบริษัทนี้ เป็นการประท้วงแบบเงียบๆ ของฉันคนเดียว แต่คนอื่นจะเอาอย่างก็ไม่ว่ากัน

แล้วถ้าวันไหนเกิดมีผู้ให้บริการเคเบิลทีวีเจ้าใหม่ขึ้นมา ฉันก็คงไม่ลังเลที่จะเปลี่ยนไปจ่ายเงินให้คนอื่น และฉันเชื่อว่าลูกค้าที่ไม่มีปากมีเสียง แต่คิดแบบนี้มีอยู่มากมาย…มากกว่าคนที่ไปร้องเรียนในพันทิพหลายเท่า ฉันว่าทรูฯ ควรจะมองอะไรไกลๆ อย่างนี้บ้าง

อ้อ ลืมไป จะไปมองไกลได้ยังไง ก็นี่มันทรู (ไม่มี) วิชั่นส์ นี่นะ.

สะบายดี หลวงพระบางคือหนังที่ฉันเลือกดูเมื่อวันก่อนกับรุ่นพี่แทน Sex and the City และ The Other Boleyn Girl

และนี่คือเหตุผลของฉัน

พี่สาวที่ไปด้วยกำลังพยายามทำแฮตทริคหนังของน้องอนันดา เพราะก่อนหน้านี้เธอได้ดู “เมโมรี่ รัก…หลอน” และ The Leap Years ไปแล้ว เรื่องของเรื่องคือพี่เขาต้องทำงาน ต้องเขียนคอลัมน์วิจารณ์หนังแถมยังจัดรายการวิทยุเกี่ยวกับหนังกับเพลง จึงถือเป็นหน้าที่ที่ต้องดู (ดูหนังนะ ไม่ใช่ดูน้องอนันดา แม้ว่าน้องจะน่าดูจริงๆ)

สะบายดี หลวงพระบางเป็นหนังลาวนะคะ ถึงจะมีอนันดาเป็นพระเอก แต่น้องเขาก็เป็นลูกครึ่งลาวที่มาโตเมืองไทยและได้เป็นดาราดังของไทย จากหนัง 3 เรื่องของอนันดาที่ออกมาในตอนนี้ พี่สาวทำท่าพอใจเรื่องนี้ที่สุด บอกว่าน้องเล่นดีกว่าเรื่องอื่น อาจจะเป็นเพราะเล่นเป็นตัวเองที่สุด (ตกลงชมหรือเปล่าคะพี่?) ฉันว่าน้องเขาก็พยายามอยู่นะ อย่างฉากที่พระเอกไปเจอบ้านปู่บ้านย่าแล้วตัวเองก็นั่งน้ำตาคลอกกลางพิธีบายศรีสู่ขวัญ ที่จริงแล้วบทมันก็ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่นเท่าไหร่ ฉันก็ได้แต่เพลินกับขนตายาวๆ และนิ้วเรียวสวยของน้องไปเรื่อย

ฉันรู้สึกว่าบทหนังทั้งเรื่องหลวมและรวบรัดไปหน่อย แม้จะพยายามมีปมนั้นปมนี้ให้คอยตาม แต่พอถึงตอนท้ายก็ทิ้งไปซะดื้อๆ (ฉันยังข้องใจนิดหน่อยว่าตกลง พระเอกจะพัฒนาการถ่ายภาพที่ไม่ “ลึก” ของตัวเองได้ไหม?) แล้วก็ให้เวลากับการนำเที่ยวมากไป แต่โดยรวมๆ แล้วหนังก็น่ารัก น่าเอ็นดู ไม่หวือหวา เหมือนดูสารคดีนำเที่ยวและเยี่ยมชมวัฒนธรรมลาวแบบมีพระเอกนางเอก แล้วความใสซื่อของผู้คนกับธรรมชาติที่ยังบริสุทธิ์อยู่มากทำให้ดูไปได้เรื่อยๆ (แอบรู้สึกอิจฉานิดหน่อยที่เห็นรถทัวร์ที่ลาวหน้าตาดีกว่าของเราเยอะ) ยังมีเจ้าเด็กขายของตัวแสบที่ขโมยซีนได้ทั้งเรื่อง แล้วก็ทำให้คนดูไม่เบื่อ ส่วนน้องคำลี่ที่เล่นเป็นนางเอกก็น่ารัก หน้าตาสวยใสกำลังดี แล้วก็ดูมีเสน่ห์แบบเป็นธรรมชาติ เป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่เชยหรือเปรี้ยวจนเกินไป ฉันยังคิดอยู่ว่าฉากที่ให้น้องคำลี่ “แต่งสวย” จนพระเอกตะลึงนั้นมันมากเกินไป ทั้งเสื้อสีแดงแล้วก็การแต่งหน้าแต่งตาเข้ม แต่ก็อนุโลมให้ล่ะ เพราะในบทบอกว่ากำลังจะไปงานเลี้ยง

หนังหักมุมเล็กน้อยตอนจบ แต่ก็เป็นมุกที่น่ารัก ฉันชอบฉากที่พระเอกไปยืนทำหน้าเด๋ออยู่หน้ากระจกชั่ววินาทีก่อนจะรู้ตัวว่าสาวเจ้าก็มีใจให้ ดูแล้วขำกว่าตอนที่น้องเขาไป (พยายาม) เต้นท่าบัดสลบในงานแต่งงานของเพื่อนนางเอกเสียอีก

ฉันไม่แน่ใจนักว่าคนไทยจะชอบหนังเรื่องนี้ไหม เพราะเป็นหนังใสๆ ซื่อๆ เหมือนนิทานเด็ก แถมยังเป็นหนังรักที่ไม่มีบทรักเลย ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพระเอกเคยจับมือนางเอกหรือเปล่า (น้องคนหนึ่งถามว่า ตกลงมันไปรักกันตอนไหน?) แต่อาจจะเป็นเพราะอย่างนี้กระมังที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ เพราะนานๆ จะได้ดูหนังที่ “สะอาด” ขนาดนี้ แล้วก็ไม่ต้องมีใครต่อใครมายืนดูดปากกันหรือไล่ฟัดกันนัวเนียเพื่อแสดงว่า “เรารักกัน”

ในยุคสมัยที่ละครทีวีมีแต่พระเอกหื่น จ้องแต่จะปล้ำนางเอกกันอุตลุด แล้วก็มีสิ่งพิมพ์ขายนมขายก้นดาราเต็มแผงหนังสือไปหมด การได้พักสมองจากสิ่งที่ส่อนัยทางเพศที่แวดล้อมตัวเราอย่างหนาแน่นอย่างทุกวันนี้จึงเหมือนการพักผ่อนที่แสนดี.

http://www.sabaideemovie.com/

ฉันเพิ่งอ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่มชื่อ The Secret of the Secret ซึ่งเป็นงานเขียนอันเป็นผลต่อเนื่องมาจากหนังสือดังเรื่อง The Secret

หนังสือเล่มนี้น่าอ่านไหม? ถ้าพูดถึงเนื้อหา บอกได้ว่าน่าอ่านทีเดียว แต่ฉันคงต้องเตือนกันก่อนตามตรงว่า ฉบับแปลของหนังสือเล่มนี้อ่านยาก กว่าครึ่งของตัวหนังสือบนหน้ากระดาษทำให้ฉันมึนได้บ่อยๆ เพราะต้องอ่านแบบแปลไทยเป็นไทย ฉันไม่อยากว่าคนแปลหรอกนะ เพราะนี่เป็นหนังสือที่แปลยากทีเดียว แม้จะไม่ใช่หนังสือวิชาการเต็มตัว แต่ก็เต็มไปด้วยการอ้างอิงคำพูดและแนวคิดของคนมากมายที่เราไม่รู้จัก อย่าว่าแต่จะเข้าใจงานของเขาเหล่านั้นอย่างลึกซึ้งเลย งานแปลอย่างนี้ต้องอาศัยการค้นคว้าเยอะและบก.ของเล่มก็ต้องช่วยนักแปลด้วย

ฉันเคยอ่าน The Secret เหมือนกัน แต่อ่านไม่จบ ไม่ครบถ้วนทุกหน้าเพราะไม่มีความอดทนและมองไม่เห็นว่าทำไมตัวเองจะต้องอ่านหนังสือเล่มนี้ ฉันยังรู้สึก "ไม่เก็ท" สิ่งที่หนังสือพยายามจะบอก ไม่รู้สินะ อาจจะเป็นเพราะฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยศรัทธาอะไรง่ายๆ และไม่ศรัทธาการได้อะไรมาแบบง่ายๆ หรือบางทีฉันอาจจะโง่เกินไป ดื้อเกินไป ขี้สงสัยเกินไปและมองโลกในแง่ร้ายเกินไป หนังสือที่ใครๆ เป็นปลื้มกันนักหนาทั้งคนดังและไม่ดังจึงถูกฉันเมินไปเสียเฉยๆ

อาจจะเป็นด้วยเหตุผลทั้งหมดนั้นที่ the Secret of the Secret ดึงดูดฉัน อือม์…หรือมันจะเป็นไปตามกฎแห่งการดึงดูดใน The Secret ที่บอกว่าสิ่งที่เหมือนกันจะดึงดูดซึ่งกันและกัน เพราะฉันไม่เชื่อสิ่งที่ The Secret กำลังพร่ำบอก เช่นเดียวกับที่ The Secret of the Secret บอกเหตุผลว่าทำไมเราจึงควรคิดให้ดีก่อนจะเชื่อสิ่งที่หนังสือเล่มนั้นกำลังบอก

แต่ฉันก็เข้าใจนะว่าทำไมคนมากมายถึงปลื้มกับหนังสือ The Secret (ได้ข่าวว่ามีคนสั่งดีวีดีเข้ามาขายแล้วด้วย) เพราะหนังสือพูดถึงสิ่งที่เราส่วนใหญ่ปรารถนาจะได้มาและมีคำตอบในแบบที่เราอยากฟังและไม่ยากเกินความเข้าใจ

ถึงอย่างไร ฉันว่า คนที่ชอบ The Secret มากๆ ก็น่าจะลองอ่าน The Secret of the Secret ดูนะ จะได้ลองดูความคิดในอีกแง่มุมหนึ่ง เป็นการรับรู้ข้อมูลหลายๆ ด้าน เผื่อว่าเราจะได้เห็นสิ่งที่อาจมองข้ามไป หรืออาจจะได้มุมมองใหม่เอี่ยมไปเลยก็ได้

สำหรับฉันในตอนนี้ หมอนและที่นอนกำลังดึงดูดใจฉันมากๆ จนคิดว่าน่าจะทำตามแรงดึงดูดนั้นดีกว่า.