บ่นคนบ่น
ไม่ทำไมหรอก วันนี้เจอแต่คนบ่น
ตื่นแต่เช้าจะไปเรียนฟลาเมงโก้ ก็เจอคุณแม่บ้านบ่น (เป็นปกติ) ก็ทำเป็นว่ารีบๆ เผ่นออกจากบ้าน เป็นอันว่ารอดตัวไป
เรียนเสร็จ นั่งรถเมล์จนหน้าแก่กลับบ้าน ก็มาเจอคุณแม่บ้านบ่นอีกรอบ ขี้เกียจฟัง ก็เลยเข้าห้อง ปิดประตูทำงาน โล่งหูไปได้หลายชั่วโมง
ตกเย็น คุณนายแม่กลับมา ระหว่างดินเนอร์ก็อดบ่นไม่ได้ตามประสา ไอ้เราคร้านจะฟังก็เลยรีบจ้วงข้าวเย็น เสร็จแล้วก็แวบเข้าห้องทำงานต่อ
ที่ไหนได้ เลยสี่ทุ่มไปจิ๊ดเดียว เจ้าสหายคนเถื่อนโทรมา บ่นๆๆๆ เรื่องงานอยู่สัก 10 นาทีเห็นจะได้ แล้วก็วางสาย ชักสงสัยว่าหน้าเราเหมือนกระโถนท้องพระโรงหรืออย่างไร ทำไมมีอะไรมันต้องโทรมาบ่นกับเราทุกที เออ…นี่ถ้าเก็บตังค์ค่าฟังมันบ่นได้ ป่านนี้คงรวยเละไปแล้ว
จะเที่ยงคืนอยู่รอมร่อ ต่อเน็ตเข้าไปส่งงาน เจอน้องที่ออฟฟิศเก่า มันบ่นเรื่องเรียนให้ฟัง โชคดีที่มันง่วง บ่นไม่นานก็จรลีไปขึ้นเตียง ทิ้งให้เราเม้ากับเจ้าอ้อม หริ ถึงอดีตเจ้านายอย่างเมามันต่อไป
แต่ว่าไปก็ชักง่วงแล้ว ไปนอนละ.
เอาไว้จ๋ามาบ่นให้เราฟังมั่งก็ได้นะ
แทนฟังคนอื่นบ่น
แวะมาสวัสดีปีใหม่จ้ะ
Comment by แก้ว — January 30, 2008 @ 3:28 pm
อ้าว หายไปซะนาน เด็กๆ คงกำลังซนเลยซี
หวัดดีปีใหม่เหมือนกันจ้า
Comment by tweatypup — February 1, 2008 @ 12:07 pm