Tweatypup’s Nicknacks

"ภาพติดตัว" เป็นศัพท์ส่วนตัวของฉัน หมายถึงภาพของเราในสายตาคนอื่น คือความคิดของคนอื่นที่มีต่อตัวเราว่าเป็นคนอย่างไร

ทุกคนที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นคงมีภาพติดตัวกันทั้งนั้น แต่จะตรงกับความเป็นจริงหรือจะเป็นภาพที่ถูกใจเจ้าตัวนั้นหรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ฉันมีภาพติดตัวมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าเป็นคนใจร้อน ขี้เม้ง ปากหมา ด่าเจ็บ ดุและโหดขึ้นชื่อ ใครๆ ก็สยองขวัญ ไม่อยากมีเรื่องกับฉันทั้งนั้น

ภาพติดตัวนี้มีประโยชน์มากเมื่อสมัยเรียนหนังสือ โดยเฉพาะเวลาที่ฉันได้เป็นหัวหน้าห้องหรือเหรัญญิกของห้อง มีหน้าที่เก็บเงินทุกคน วันละบาท เพื่อเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายจัดงานปีใหม่ นอกจากจะเก็บเงินไม่ขาดแล้ว ฉันยังเก็บได้เกินจำนวนคนอืกต่างหาก…

ในช่วงหนึ่งของชีวิต ฉันเป็นเหมือนภาพติดตัวที่ว่านั้นจริงๆ และไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร

แต่มาถึงวันนี้ ฉันพบว่าบางครั้ง มันก็สร้างความรำคาญใจให้ไม่น้อย โดยเฉพาะเวลาพบเพื่อนเก่าที่ยังมีภาพติดตัวเก่าๆ ของเราในใจของเขาอยู่ เพื่อนยังพูด ยังทำกับเรา (และยังกลัวเรา) เหมือนสมัยก่อน แล้วบางทีฉันก็ขี้เกียจอธิบายว่า คนเรามันมีวันเปลี่ยนกันได้

เวลา 10-20 ปีที่ผ่านไป ใครมันจะไม่เปลี่ยนกันบ้างวะ?

ขณะเดียวกัน เพื่อนใหม่ที่เจอ อย่างไอ้สหายคนเถื่อนนี่ มันถึงกับตกใจตาแตกมาแล้วที่เห็นฉันดุเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งทางโทรศัพท์ที่กำลังตกใจลนลานอย่างแรงจนพูดอะไรก็ไม่รู้เรื่อง ทำอะไรก็ไม่ถูก ความดุและเสียงโหดของฉันกลายเป็นของแปลกของพี่แก เพราะ "ฉันไม่เคยเห็นเธอดุใครซักที"

ฉันจำไม่ได้หรอกว่าตอบไปว่าไง แต่บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากต้องทำงานด้วยกันเมื่อ 10 ปีที่แล้ว สงสัยจะฆ่ากันตายภายใน 3 เดือน เพราะดีกรีความปากหมาและใจร้อนของฉันยังแรงอยู่ ขณะที่พี่แกก็เป็นมนุษย์ที่มีจุดเดือดทางอารมณ์ต่ำมาก

แต่นี่ก็แสดงว่า เพื่อนในยุคหลังของฉันก็มี "ภาพติดตัว" ของฉันที่ต่างไปจากเพื่อนยุคแรกอย่างมากมาย

ฉันว่า วัยและประสบการณ์มีส่วนเปลี่ยนตัวตนของเราทุกคน อย่างฉันนั้น พออายุมากขึ้น เจ้าแม่กาลีก็ประทับทรงที่ฉันน้อยลง แม้ว่าสันดานโจรจะยังอยู่ แต่ก็ไม่ค่อยอาละวาดง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อน ฉันให้อภัยคนง่ายขึ้น ถือสาความงี่เง่าของคนอื่นน้อยลง เหตุผลหลักก็คือชีวิตทุกวันนี้ก็เหนื่อยจะตายชักอยู่แล้ว ไม่รู้จะเอาเรื่องคนอื่นมาสุมหัวทำไมให้หนักและเหนื่อยเข้าไปอีก คำว่า "ปล่อยวาง" เหมือนคำศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยฉันได้อย่างไม่น่าเชื่อ 

อย่างในกรณีนี้ เมื่อฉันคิดว่า ตัวตนของเราเปลี่ยนไปแล้ว แต่ภาพติดตัวของเรายังไม่เปลี่ยน (สำหรับบางคน) เราควรทำอย่างไร?

ฉันได้คำตอบเดี๋ยวนั้นว่า ไม่เห็นจะต้องทำอะไร ใครจะคิดอย่างก็ไม่มีผลกับตัวตนของเราทั้งนั้น แล้วทำไมเราจะต้องคอยตามแก้ไขความคิดของคนอื่นให้เหนื่อยด้วย?