Tweatypup’s Nicknacks

ลองดูหน่อยซิว่าจะจิ๊กลิงค์มาได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเปล่า…

คลิปนี้ได้มาจาก www.dailymotion.com เป็นคลิป จากรายการ So You Think You Can Dance ปี 2 ฉันชอบรายการนี้มากๆ ดูสนุกกว่าเรียลตี้โชว์แบบไทยๆ เยอะ เพราะความมุ่งมั่นกับพลังของคนเข้าแข่งมันต่างกันแบบฟ้ากับเหว

ที่เอามาแปะนี่เป็นการเต้นที่ฉันประทับใจมาก เพราะทำให้คนที่ไม่ชอบคอมเทมโพรารี แดนซ์และสยองเพลงของ เซลีน ดิออน เข้าไส้อย่างฉัน ชอบทั้งสองอย่างได้ในการแสดงคราวนี้

SYTYCD travis and Heidi
Uploaded by BoiAss69

ชื่อเพลงคือ Calling You ของป้าเซลีน และนักเต้นทั้งคู่คือ ไฮดี้ (หญิง) กับ ทราวิส (ชาย) คนออกแบบท่าเต้นคือ มีอา ไมเคิลส์ เธอเป็นคนออกแบบท่าเต้นให้กับโชว์ของ เซลีน ที่ลาสเวกัสด้วย

http://www.dailymotion.com/video/xr8h7_sytycd-travis-and-heidi_fun

"ภาพติดตัว" เป็นศัพท์ส่วนตัวของฉัน หมายถึงภาพของเราในสายตาคนอื่น คือความคิดของคนอื่นที่มีต่อตัวเราว่าเป็นคนอย่างไร

ทุกคนที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นคงมีภาพติดตัวกันทั้งนั้น แต่จะตรงกับความเป็นจริงหรือจะเป็นภาพที่ถูกใจเจ้าตัวนั้นหรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ฉันมีภาพติดตัวมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าเป็นคนใจร้อน ขี้เม้ง ปากหมา ด่าเจ็บ ดุและโหดขึ้นชื่อ ใครๆ ก็สยองขวัญ ไม่อยากมีเรื่องกับฉันทั้งนั้น

ภาพติดตัวนี้มีประโยชน์มากเมื่อสมัยเรียนหนังสือ โดยเฉพาะเวลาที่ฉันได้เป็นหัวหน้าห้องหรือเหรัญญิกของห้อง มีหน้าที่เก็บเงินทุกคน วันละบาท เพื่อเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายจัดงานปีใหม่ นอกจากจะเก็บเงินไม่ขาดแล้ว ฉันยังเก็บได้เกินจำนวนคนอืกต่างหาก…

ในช่วงหนึ่งของชีวิต ฉันเป็นเหมือนภาพติดตัวที่ว่านั้นจริงๆ และไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร

แต่มาถึงวันนี้ ฉันพบว่าบางครั้ง มันก็สร้างความรำคาญใจให้ไม่น้อย โดยเฉพาะเวลาพบเพื่อนเก่าที่ยังมีภาพติดตัวเก่าๆ ของเราในใจของเขาอยู่ เพื่อนยังพูด ยังทำกับเรา (และยังกลัวเรา) เหมือนสมัยก่อน แล้วบางทีฉันก็ขี้เกียจอธิบายว่า คนเรามันมีวันเปลี่ยนกันได้

เวลา 10-20 ปีที่ผ่านไป ใครมันจะไม่เปลี่ยนกันบ้างวะ?

ขณะเดียวกัน เพื่อนใหม่ที่เจอ อย่างไอ้สหายคนเถื่อนนี่ มันถึงกับตกใจตาแตกมาแล้วที่เห็นฉันดุเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งทางโทรศัพท์ที่กำลังตกใจลนลานอย่างแรงจนพูดอะไรก็ไม่รู้เรื่อง ทำอะไรก็ไม่ถูก ความดุและเสียงโหดของฉันกลายเป็นของแปลกของพี่แก เพราะ "ฉันไม่เคยเห็นเธอดุใครซักที"

ฉันจำไม่ได้หรอกว่าตอบไปว่าไง แต่บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากต้องทำงานด้วยกันเมื่อ 10 ปีที่แล้ว สงสัยจะฆ่ากันตายภายใน 3 เดือน เพราะดีกรีความปากหมาและใจร้อนของฉันยังแรงอยู่ ขณะที่พี่แกก็เป็นมนุษย์ที่มีจุดเดือดทางอารมณ์ต่ำมาก

แต่นี่ก็แสดงว่า เพื่อนในยุคหลังของฉันก็มี "ภาพติดตัว" ของฉันที่ต่างไปจากเพื่อนยุคแรกอย่างมากมาย

ฉันว่า วัยและประสบการณ์มีส่วนเปลี่ยนตัวตนของเราทุกคน อย่างฉันนั้น พออายุมากขึ้น เจ้าแม่กาลีก็ประทับทรงที่ฉันน้อยลง แม้ว่าสันดานโจรจะยังอยู่ แต่ก็ไม่ค่อยอาละวาดง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อน ฉันให้อภัยคนง่ายขึ้น ถือสาความงี่เง่าของคนอื่นน้อยลง เหตุผลหลักก็คือชีวิตทุกวันนี้ก็เหนื่อยจะตายชักอยู่แล้ว ไม่รู้จะเอาเรื่องคนอื่นมาสุมหัวทำไมให้หนักและเหนื่อยเข้าไปอีก คำว่า "ปล่อยวาง" เหมือนคำศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยฉันได้อย่างไม่น่าเชื่อ 

อย่างในกรณีนี้ เมื่อฉันคิดว่า ตัวตนของเราเปลี่ยนไปแล้ว แต่ภาพติดตัวของเรายังไม่เปลี่ยน (สำหรับบางคน) เราควรทำอย่างไร?

ฉันได้คำตอบเดี๋ยวนั้นว่า ไม่เห็นจะต้องทำอะไร ใครจะคิดอย่างก็ไม่มีผลกับตัวตนของเราทั้งนั้น แล้วทำไมเราจะต้องคอยตามแก้ไขความคิดของคนอื่นให้เหนื่อยด้วย?

I am unwritten,

Can’t read my mind

I’m undefined

I’m just begining

the pen is in my hand

Ending unplanned

Staring at the blank page before you

Open up the dirty window

Let the sun illuminate the words

That you could not find

Reaching for something in the distance

So close you can almost taste it

Release your inner visions

Feel the rain on your skin

No one else can feel it for you

Only you can let it in

No one else, no one else

Can speak the words on your lips

Drench yourself in words unspoken

Live your life with arms wide open

Today is where your book begins

The rest is still unwritten

I break tradition

Sometimes my tries

Are outside the lines

Within condition

To not make mistakes

But I can’t live that way

Staring at the blank page before you

Open up the dirty window

Let the sun illuminate the words

That you could not find

Reaching for something in the distance

So close you can almost taste it

Release your inner visions

Feel the rain on your skin

No one else can feel it for you

Only you can let it in

No one else, no one else

Can speak the words on your lips

Drench yourself in words unspoken

Live your life with arms wide open

Today is where your book begins

The rest is still unwritten…

วันนี้นึกอะไรไม่ออก มีแต่เพลงนี้-UnWritten ของ นาตาชา เบดิงฟิลด์ วนเวียนอยู่ในหัว เพราะน้องๆ ที่ออฟฟิศเก่าที่เคยคุ้นต้องกลายเป็นคนว่างงาน เพราะนิตยสารที่เคยทำเกิดการเปลี่ยนเจ้าของ ฟังดูเหมือนเป็นจุดจบ แต่มันไม่ใช่หรอก ฉันว่าน้องๆ ก็คงรู้ดี ว่าเรื่องราวชีวิตของเรายังมีต่อ…