แน่ใจหรือว่าไม่มีใครอ่าน?
"ไม่ต้องไปซีเรียส เขียนยังไงก็ได้ ไม่มีใครอ่านหรอก"
เมื่อก่อน ฉันไม่เคยได้ยินคำพูดในทำนองนี้เลย จนกระทั่งในระยะไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้นี่แหละ ที่ประโยคคลับคล้ายกันนี้ผ่านเข้ามาในการรับรู้ของฉันบ่อยขึ้น มีทั้งแบบที่ได้ยินสดๆ กับหูและแบบที่มีคนอื่นมาบ่นให้ฟังอีกทอดหนึ่ง
พี่ๆ น้องๆ หลายคนที่ได้ยินได้ฟังล้วนออกอาการเซ็ง แทบทุกคนอุทานเป็นเสียงเดียวกันว่า “พูดอย่างนี้ได้ยังไง?” เพื่อนของฉันคนหนึ่งถึงกับโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงมาแล้ว ทั้งที่เพื่อนไม่ได้มีอาชีพเป็นคนเขียนหนังสือเลย (เพื่อนคนนี้ก็อุทานในทำนองเดียวกับคนอื่น แต่มีแถมคำว่า “ไอ้เหี้ยม” แบบไม่มี ม. ม้า ต่อท้ายด้วย)
ที่จริง ตัวฉันนั้นคงไม่รู้สึกอะไรและไม่ว่าอะไรด้วย ถ้าหากคนที่พูดไม่ใช่คนที่อยู่ในแวดวงที่เกี่ยวข้องกับการเขียน
น่าเสียดายและน่าอายที่ต้องบอกว่า คนที่เคยปล่อยคำพูดในทำนองนี้ให้ฉันได้ยิน ล้วนแต่ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนหนังสือ ทำหนังสือหรือนิตยสาร และบางคนก็มีตำแหน่งเป็นระดับบก. ซึ่งน่าจะเรียกว่าเป็น "บก. จับฉลาก" หรือ "บก. ส้มหล่น" เพราะคนเหล่านี้ได้ตำแหน่งที่นับว่ามีเกียรติในสายอาชีพของสื่อสิ่งพิมพ์โดยโชคช่วยหรือมีเส้นสายดี ความสามารถในการทำงานนั้นเป็นปัจจัยรองหรืออาจจะไม่ใช่ปัจจัยในการพิจารณามอบหมายตำแหน่งเสียด้วยซ้ำไป
ประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ คนพูดอาจจะไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนฟังฟังแล้วกลับคิดได้มากมาย เช่น คนพูดเป็นคนแบบไหน มีวิธีคิดอย่างไร มีทัศนคติทำนองใด จิตใจหยาบ/ละเอียดในขั้นไหน เขาหรือเธอมีความรัก ความภาคภูมิใจในงานที่ตัวเองทำอยู่ในระดับใด
สำหรับฉันแล้ว ยังมีคำถามที่เกิดขึ้นทันควันหลังจากได้ยินประโยคเด็ดนี้คือ “แน่ใจหรือว่าไม่มีคนอ่าน?”
ถ้าคุณได้เขียนอะไรลงในหน้ากระดาษที่ได้รับการตีพิมพ์สู่มวลชน มันไม่จริงหรอกที่จะไม่มีใครอ่าน อย่างน้อยก็ต้องมีคนที่เขียนนั่นแหละที่ได้อ่าน และหากงานเขียนชิ้นนั้นเป็นงานห่วยๆ คนเขียนจะไม่รู้จักอับอายขายหน้าคนที่ (อุตส่าห์ลดตัวลงมา) อ่านตัวหนังสือของคุณกันบ้างหรืออย่างไร? อย่างน้อย คุณก็น่าจะละอายที่ทำให้เขาต้องเสียเวลาอ่านสิ่งที่คุณถ่มถุย (ขอโทษเถอะนะ ฉันไม่อยากเรียกสิ่งนี้ว่าเป็น “งาน” เลย) หรือสักแต่ว่าเขี่ยๆ ออกมา
เมื่อครั้งที่ฉันได้ยินประโยคเด็ดนี้กับหูตัวเองนั้น ฉันเลือกที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับคนพูด เพียงบอกตัวเองว่า สำหรับคนที่ปล่อยคำพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไหลลื่นและไม่รู้สึกผิดแปลก ก็คงจะช่วยแก้ไขเยียวยาใดๆ ไม่ทันแล้ว จำต้องปล่อยให้เป็นบัวใต้น้ำอยู่เช่นนั้น อย่างดีที่สุด ฉันก็ทำได้แค่รู้สึกเวทนาสงสารต่อความคิดที่ตื้นเขินที่ผ่านสมอง(?)ออกมาสู่ปากของเขา…แค่นั้นจริงๆ.
post testing in Thai from Mac.
ทดลองโพสต์ภาษาไทยจากเครื่องแม็คจ้า
Comment by tweatypup — June 14, 2007 @ 9:12 am
เออ อ่านวรรณยุ?ต์ไม่ได้?ฮะ
Comment by tweatypup — June 14, 2007 @ 9:14 am
เจอแล้ว อ่าน ก. ไก่ กับสระแอไม่ได้
Comment by tweatypup — June 14, 2007 @ 9:15 am
ก็นี่ไง ขนาดไม่ได้พิมพ์นะ
แค่ upload ลงเวป ก็มีคนอ่านแว้ว
Comment by gummy — June 18, 2007 @ 11:19 am
แวะมาอ่านจ้ะ เพื่อน ไม่ได้แวะมานานเลย
ยังขยันอัพความรู้สึกและเรื่องในชีวิตเสมอๆนะ
Comment by แก้ว — June 23, 2007 @ 7:49 pm
หวัดดีจ้ะ แก้ว เป็นยังไงบ้าง? ชีวิตยังสบายดีอยู่นะ
Comment by tweatypup — June 25, 2007 @ 7:09 am
อ้อมอ่านบล็อกพี่จ๋าเสมอค่า…
อิอิ
Comment by อ้อม — June 25, 2007 @ 9:43 am