เบื่อๆ อยากๆ
เมื่อเย็นนี้เอง ฉันได้รับโทรศัพท์ตามตัวจากสหายคนเถื่อน นั่นหมายถึงว่า เทศกาลปิดเล่มกำลังจะเริ่มต้นอีกแล้วครับท่าน
จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องดีที่จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ เพราะฉันกำลังอยู่ในอารมณ์เซ็งชีวิต รู้สึกเบื่อไปหมด เบื่อทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องบ้านและเรื่องงาน มีรุ่นพี่คนหนึ่งให้นิยามไว้ว่าอาการแบบนี้เป็นช่วง "ฮอร์โมนตก"
ดูภายนอกก็เหมือนปกติ แต่ฉันรู้ตัวว่าข้างในกำลังเครียดสะสม มันเกิดขึ้นจากเหตุเล็กเหตุน้อยยิบย่อยที่ฉันคร้านจะสาธยาย เอาเป็นว่า เรื่องจุกจิกพวกนี้ทำให้ฉันอยากรู้นักว่า ถ้าฉันออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว มันจะดีขึ้นไหม?
การใช้ชีวิตกับคนหลายคนในบ้านเดียวกันไม่เคยง่าย ต่อให้เป็นคนที่เรารักก็เถอะ เรื่องกระทบกระทั่งกันมันต้องมีอยู่แล้ว เช่นเดียวกับเรื่องที่เราต้องอดทนกับคนอื่น และคนอื่นก็ต้องอดทนกับเรา ไม่มีทางที่เราจะทำอะไรได้ตามใจร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม
หลายครั้งที่ฉันอยากหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่อาจทำได้ตามใจคิด ด้วยสาเหตุซับซ้อนที่ฉันเองก็ไม่อยากอธิบาย และคงเป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดอย่างนี้ด้วยกระมังที่ทำให้ฉันเครียดและกลายเป็นอารมณ์เบื่อหน่าย กระทั่งคิดว่า ฉันพอจะเข้าใจคนที่จู่ๆ ก็เดินหายออกไปจากบ้าน ไปจากชีวิตซ้ำซากจำเจ ทิ้งทุกอย่างและทุกคนในชีวิตของเขาไว้เบื้องหลัง และไม่ใช่ทิ้งไปเพื่อสิ่งที่ดีกว่าด้วย เพียงแต่เขาไม่อาจทนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้อีกแล้ว
แม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังไม่รู้สึกเบื่อถึงขนาดนั้น แต่ใครจะรู้ว่าสักวันหนึ่ง ฉันอาจจะ…
