Tweatypup’s Nicknacks

May 30, 2007

พลเมืองเน็ตชั้นสอง

ตอนนี้ ฉันกำลังหงุดหงิดอย่างมากกับอาการ "เน็ตสปีดตก" ซึ่งเป็นมาหลายเดือนแล้วและแก้ไขไม่ได้ด้วย

ที่บ้านฉันไม่ได้ติดตั้งไฮ-สปีดอินเตอร์เน็ท จะว่าไม่มีปัญญาก็ไม่เชิง เหตุผลออกไปทาง "เค็ม" มากกว่า เพราะคิดคำนวณแล้ว ค่ารายเดือนที่ฉันจะต้องจ่ายนั้น คงจะไม่คุ้ม

ฉันก็เลยสมัครใจซื้อชั่วโมงเติมมาเรื่อยๆ และก็ไม่ได้มีปัญหาใดๆ จนกระทั่งเมื่อ 3-4 เดือนที่แล้ว ฉันเริ่มสังเกตุว่า "ต่อเน็ต" ได้สปีดไม่ถึง 50 kbps ที่แย่กว่านั้นคือบางวันฉันต่อได้แค่ 30 kbps เท่านั้นเอง

อะไรกันวะเนี่ย!!!

ฉันเปลี่ยนสายโทรศัพท์ก็แล้ว เช็คสภาพโมเด็มก็แล้ว โทรถาม ISP ก็แล้ว ผลก็คือทุกอย่างเป็นปกติ

หลังจากเปรยไปกับเพื่อนๆ ก็ปรากฏว่ามีหลายคนประสบปัญหาเดียวกัน แต่ส่วนใหญ่ใช้ไฮ-สปีดกัน แม้แรงเน็ตจะตกลงบ้าง ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนัก ยกเว้นเวลาโหลดไฟล์ใหญ่ๆ

บ่นให้สหายคนเถื่อนฟัง พี่แกทำเสียงปลงสังเวชบอกฉันว่า มันเป็นเรื่องธรรมดา เพราะมีคนใช้เน็ตมาก สายสัญญาณก็เลยแน่น ก็เลยเกิดอาการดังว่า ทำให้ฉันคิดถึงสมัยเด็กๆ ที่ทุกบ้านต้องมีปั๊มน้ำเพราะน้ำประปาไหลอ่อนหรือไม่ไหลเลย หากไม่ติดปั๊ม ชาตินี้ก็ไม่มีวันได้ใช้น้ำประปา ลำพังแค่ก๊อกกระจอกๆ นั้น ไม่มีทางดูดน้ำเข้าบ้านเราได้เด็ดๆ

ฉันจึงกลายเป็นพลเมืองเน็ตชั้นสอง ต้องเข้าเน็ตช่วง "ปลอดคน" เช่น หลังเที่ยงคืน เพราะสายโทรศัพท์จะค่อนข้างว่าง มีเมตตามอบความเร็วมาให้สักประมาณ 40 kbps วัน(คืน)ไหนที่ฉันต่อเน็ตได้ถึง 50 kbps ขึ้นไปนั้น แทบจะเปิดแชมเปญฉลองกันเลยทีเดียว

ฉันอยากถาม TOT หรือ CAT หรือองค์กรอะไรก็ช่างที่มันเกี่ยวข้องกับการนี้ว่าคุณคิดจะทำอะไรกับเรื่องนี้บ้างไหม? และฉันจะต้องกลายเป็นพลเมืองเน็ตชั้นสองแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่? แล้วถ้ามันยังบริการห่วย เฮงซวยแบบนี้ มันจะแปรรูปองค์กรไปทำไมวะ?

สังหรณ์ใจชอบกลว่าจะไม่ได้คำตอบ หรือถ้าได้ ก็คงจะไม่ถูกใจเท่าไหร่…

May 9, 2007

เบื่อๆ อยากๆ

Filed under: Life as a freelance

เมื่อเย็นนี้เอง ฉันได้รับโทรศัพท์ตามตัวจากสหายคนเถื่อน นั่นหมายถึงว่า เทศกาลปิดเล่มกำลังจะเริ่มต้นอีกแล้วครับท่าน 

จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องดีที่จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ เพราะฉันกำลังอยู่ในอารมณ์เซ็งชีวิต รู้สึกเบื่อไปหมด เบื่อทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องบ้านและเรื่องงาน มีรุ่นพี่คนหนึ่งให้นิยามไว้ว่าอาการแบบนี้เป็นช่วง "ฮอร์โมนตก"

ดูภายนอกก็เหมือนปกติ แต่ฉันรู้ตัวว่าข้างในกำลังเครียดสะสม มันเกิดขึ้นจากเหตุเล็กเหตุน้อยยิบย่อยที่ฉันคร้านจะสาธยาย เอาเป็นว่า เรื่องจุกจิกพวกนี้ทำให้ฉันอยากรู้นักว่า ถ้าฉันออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว มันจะดีขึ้นไหม?

การใช้ชีวิตกับคนหลายคนในบ้านเดียวกันไม่เคยง่าย ต่อให้เป็นคนที่เรารักก็เถอะ เรื่องกระทบกระทั่งกันมันต้องมีอยู่แล้ว เช่นเดียวกับเรื่องที่เราต้องอดทนกับคนอื่น และคนอื่นก็ต้องอดทนกับเรา ไม่มีทางที่เราจะทำอะไรได้ตามใจร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

หลายครั้งที่ฉันอยากหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่อาจทำได้ตามใจคิด ด้วยสาเหตุซับซ้อนที่ฉันเองก็ไม่อยากอธิบาย และคงเป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดอย่างนี้ด้วยกระมังที่ทำให้ฉันเครียดและกลายเป็นอารมณ์เบื่อหน่าย กระทั่งคิดว่า ฉันพอจะเข้าใจคนที่จู่ๆ ก็เดินหายออกไปจากบ้าน ไปจากชีวิตซ้ำซากจำเจ ทิ้งทุกอย่างและทุกคนในชีวิตของเขาไว้เบื้องหลัง และไม่ใช่ทิ้งไปเพื่อสิ่งที่ดีกว่าด้วย เพียงแต่เขาไม่อาจทนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้อีกแล้ว

แม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังไม่รู้สึกเบื่อถึงขนาดนั้น แต่ใครจะรู้ว่าสักวันหนึ่ง ฉันอาจจะ…






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Naoko M