ความคิดคำนึงตอนตีสอง
ในวัยหนึ่ง เราต้องการความรัก…มากมายเหลือเกิน เราอยากให้มีคนรักเราเยอะๆ และอยากจะรักคนเยอะๆ
แต่พอเวลาผ่านไป ถึงอีกวัยหนึ่ง สำหรับฉันแล้ว ความสงบในใจดูจะสำคัญกว่า
A peace of mind เป็นสิ่งที่หายากเหลือเกิน เมื่อเราโตขึ้น อยู่ในโลกที่มีเงื่อนไขซับซ้อนมากขึ้น แต่ความจริงใจหาได้น้อยลง เรามีเพื่อนน้อยลง และบางที เพื่อนที่มีอยู่ก็เข้าใจเราน้อยลง…
ฉันเห็นบางคนที่ยังดิ้นรนไขว่คว้ากับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แล้วก็รู้สึก…เหนื่อย…
ฉันอยากมีความรัก แต่ไม่ต้องเป็นเจ้าของ
ผูกพันกัน แต่ไม่ต้องผูกมัด
มันจะเป็นไปได้ไหม?
ฉันเเหนื่อยเกินกว่าจะไล่ตามใครแล้ว
หัวใจฉันอยู่ตรงนี้
ถ้าอยากได้ เธอก็ต้องมาที่นี่
แล้วเมื่อไหร่ที่เธออยากไป
ช่วยวางคืนไว้ตรงที่เดิมด้วย.
