เธอมีความสุขหรือเปล่า?
“Are you Happy?”
เด็บบี้ ถาม มาร์ติน ในคืนวันที่พวกเขานัดพบกันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาปล่อยให้เธอเป็นแม่สายบัวแต่งตัวเก้อในงานพร็อมแล้วหายตัวไปนานถึง 10 ปี
เด็บบี้ เป็นดีเจในเมืองเล็กๆ ส่วน มาร์ติน เป็นมือปืนรับจ้างที่มีอาการสับสนทางจิต เขาเดินทางกลับมาบ้านเกิดเพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองครบรอบปีที่ 10 ของการจบมัธยมปลาย และเพื่อสะสางปมที่ยังค้างคาในใจ ปมนี้เกี่ยวกับ เด็บบี้ ล้วนๆ เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาคิดถึงมาตลอดนับตั้งแต่เขาตัดสินใจออกจากเมืองที่ตัวเองเติบโตมา
นี่เป็นบางส่วนในหนังที่ฉันชอบที่สุดเรื่องหนึ่ง-Grosse Pointe Blank จอห์น คิวแส็ค และ มินนี่ ไดรเวอร์ รับบทเป็นพระเอก-นางเอกที่เพี้ยนที่สุดคู่หนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ความเพี้ยนที่แสดงออกด้วยกิริยาท่าทางบ้าๆ บอๆ แต่แทบจะในทุกบทสนทนาของตัวละครทั้งสองสะท้อนว่า พวกเขามีบาดแผลในใจที่รักษาไม่หาย และมันมีผลให้ความคิดจิตใจของเขาบิดผันและทำให้ชีวิตของพวกเขาผิดเพี้ยนไป
เรื่องราวดำเนินไปอย่างโกลาหลอลหม่าน เพราะ มาร์ติน ก็มี “งาน” ชิ้นสุดท้ายที่ต้องทำให้เสร็จ แล้วตัวเขายังโดนนักฆ่าด้วยกันตามล่า
หลังจากใช้กระทะใบโตตบเปรี้ยงเข้าให้เต็มกบาลของคนที่หมายเอาชีวิตเขา มาร์ติน ก็หันไปบอก เด็บบี้ ที่ยืนช็อกรับประทานอยู่หลังประตูว่า “เด็บบี้ ฉันรักเธอ”
และหลังจากยิงกันอุตลุตในฉากบู๊ส่งท้าย หนังก็จบลงอย่างแฮปปี้ เอนดิ้ง ฉากที่พระเอก-นางเอกขับรถเปิดประทุนออกจากเมือง เหมือนแทนประโยคในนืทานที่ว่า “And they live happily ever after.”
แต่เชื่อฉันเถอะ ถ้าคุณได้ดูหนังเรื่องนี้ คุณจะบอกได้เลยว่า ไม่มีทางที่คนประสาทคู่นี้จะอยู่ด้วยกันแบบหวานชื่น ไร้อุปสรรคไปได้ตลอดหรอก
แต่ประโยคที่เด็บบี้ถามมาร์ตินว่า “เธอมีความสุขหรือเปล่า?” ยังคงติดอยู่ในใจฉันเสมอ ฉันคิดว่านั่นน่าจะเป็นสิ่งอดีตคู่รักหลายคู่อยากถามกันและกันในเวลาที่พวกเขาได้เจอกันอีกครั้ง
และมีหลายครั้งที่ฉันอยากถามหลายคนด้วยประโยคนั้น แม้ว่าฉันและคนที่ฉันอยากถามจะไม่ได้เป็นคู่รักกันเลยก็ตาม
เพื่อนคนหนึ่งแต่งงานไป ใครๆ ดูแล้วก็คิดว่าคู่นี้มีความสุขดี แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันกลับรู้สึกว่าเหมือนมีความเหงาลึกๆ อยู่ในใจเพื่อน ฉันอาจคิดไปเอง หรือวันนั้นเพื่อนอาจจะเจอวันร้ายๆ มา แต่รสชาติขมจางๆ ในน้ำเสียงของฝ่ายนั้นตอนที่คุยกันก็ทำให้ฉันรู้สึกสะดุดในใจ ทั้งที่เรื่องที่พูดนั้นถือว่าเป็นบทสนทนาที่ไร้สาระโดยสิ้นเชิง
ความรู้สึกแบบนั้นทำให้ฉันอยากถามเพื่อนในตอนนั้นว่า “เธอยังมีความสุขอยู่ไหม?” แต่ก็ไม่กล้า
ทุกวันนี้ ฉันยังสงสัยอยู่ว่า ถ้าหากตอนนั้น ฉันกล้าถามออกไปและเพื่อนกล้าตอบกลับมา…
ระหว่างคำตอบว่า “ไม่มีหรอก” กับ “ไม่รู้สิ” อย่างไหนจะน่าเศร้ากว่ากัน?
tweatypup©2007
