รอ
ชีวิตช่วงนี้ของฉันก็เหมือนทหารในช่วงรอเรียกประจำการ-รอให้มีคนโทรมาตามเพื่อไปทำงานรับจ้างตรวจการบ้านประจำเดือน
จะว่าเป็นเรื่องร้ายก็ไม่ใช่ จะว่าดีก็ไม่เชิง
ข้อดีคือฉันมีเวลาทำงานแบบสบายๆ ไม่ต้องตื่นเช้า ฝ่ารถติดเพื่อเข้าออฟฟิศ แล้วกลับบ้านดึกดื่นอย่างคนหมดแรง
ข้อเสียคือมันน่าหวาดเสียว เพราะหากไม่มีเสียงโทรศัพท์ ก็หมายถึงว่ารายได้ประจำส่วนหนึ่งก็คงหายไป นั่นหมายถึงความมั่นคง(ทางรายได้)ในชีวิตของฉันย่อมลดน้อยลงไปอีกส่วน แล้วฉันก็คงต้องตะเกียกตะกายหาทางเสริมส่วนที่หายไป
เกือบทุกเช้าฉันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งปนเปกัน ระหว่างอยากให้มีโทรศัพท์(บางทีก็เป็นแมสเซจ)เรียกตัวไปทำงานจากน้องเลขาฯ หรือสหายคนเถื่อน กับไม่อยากได้ยินเสียงโทรศัพท์เลย
เวลาเช็คอี-เมลก็เกิดอาการคล้ายเวลาดูหนังผีตอนเด็กๆ พอคลิกที่ช่อง Inbox ปุ๊บ ก็อยากจะยกมือปิดตาปั๊บ แล้วค่อยๆ แอบดูตามร่องนิ้ว ลุ้นว่าจะมีอี-เมลตามตัวให้โผล่หัวไปที่ออฟฟิศเสียทีหรือไม่
ฉันว่าตัวเองก็พอมีความอดทนอยู่บ้าง แต่นิสัยขี้รำคาญทำให้ไม่ชอบอะไรที่มันคลุมเครือ ค้างคา ละล้าละลัง หรือสรุปไม่ได้ เวลาเกิดเหตุทำนองนี้ ถือว่าเป็นความทรมานเล็กๆ อย่างหนึ่งเหมือนกัน
หลายครั้งที่ฉันต้องเป็นคนตัดบท ตัดสินใจ เพื่อให้มันจบเรื่อง (จะได้ไปทำอย่างอื่น คิดเรื่องอื่นเสียที) แต่พอการตัดสินใจไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ก็เลยเกิดอาการวิตกจริตขึ้นมาเช่นนี้แล
เฮ้อ ใครก็ได้ช่วยที…
tweatypup©2007
พี่จ๋าจ๊ะ
นอกเรื่องหน่อยนะ
พรุ่งนี้ วันที่ 8 นวพลจะไปเบอร์ลินแล้วพี่
ช่วยอวยพรเขาหน่อยนะ
ดูเขาจิตตกกับหลายเรื่องเลยทีเดียว
แต่ก็ดูตื่นเต้น คึกคักดี (เอาไงกันแน่)
เอาน่าพี่ ช่วยๆกันร่วมส่งใจไปเชียร์
สักวัน เขาอาจไปถึงโอลิมปิก
หือ.. ^ ^”
Comment by ตินกานต์ — February 7, 2007 @ 4:42 am
อ้าว ไปแล้วเหรอ เออๆๆ ขอให้โชคดี พูดภาษาอังกฤษไฟแลบเลยนะ ฮ่าๆๆ
เออ ไอ้เรื่องโหวงเหวงนี่นะ ควรออกกำลังกาย เอาเหงื่อกลบเกลื่อน จะได้นอนหลับสบายด้วย ผอมด้วย ได้สองเด้งเลย
Comment by tweatypup — February 8, 2007 @ 8:41 am