รอ
ชีวิตช่วงนี้ของฉันก็เหมือนทหารในช่วงรอเรียกประจำการ-รอให้มีคนโทรมาตามเพื่อไปทำงานรับจ้างตรวจการบ้านประจำเดือน
จะว่าเป็นเรื่องร้ายก็ไม่ใช่ จะว่าดีก็ไม่เชิง
ข้อดีคือฉันมีเวลาทำงานแบบสบายๆ ไม่ต้องตื่นเช้า ฝ่ารถติดเพื่อเข้าออฟฟิศ แล้วกลับบ้านดึกดื่นอย่างคนหมดแรง
ข้อเสียคือมันน่าหวาดเสียว เพราะหากไม่มีเสียงโทรศัพท์ ก็หมายถึงว่ารายได้ประจำส่วนหนึ่งก็คงหายไป นั่นหมายถึงความมั่นคง(ทางรายได้)ในชีวิตของฉันย่อมลดน้อยลงไปอีกส่วน แล้วฉันก็คงต้องตะเกียกตะกายหาทางเสริมส่วนที่หายไป
เกือบทุกเช้าฉันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งปนเปกัน ระหว่างอยากให้มีโทรศัพท์(บางทีก็เป็นแมสเซจ)เรียกตัวไปทำงานจากน้องเลขาฯ หรือสหายคนเถื่อน กับไม่อยากได้ยินเสียงโทรศัพท์เลย
เวลาเช็คอี-เมลก็เกิดอาการคล้ายเวลาดูหนังผีตอนเด็กๆ พอคลิกที่ช่อง Inbox ปุ๊บ ก็อยากจะยกมือปิดตาปั๊บ แล้วค่อยๆ แอบดูตามร่องนิ้ว ลุ้นว่าจะมีอี-เมลตามตัวให้โผล่หัวไปที่ออฟฟิศเสียทีหรือไม่
ฉันว่าตัวเองก็พอมีความอดทนอยู่บ้าง แต่นิสัยขี้รำคาญทำให้ไม่ชอบอะไรที่มันคลุมเครือ ค้างคา ละล้าละลัง หรือสรุปไม่ได้ เวลาเกิดเหตุทำนองนี้ ถือว่าเป็นความทรมานเล็กๆ อย่างหนึ่งเหมือนกัน
หลายครั้งที่ฉันต้องเป็นคนตัดบท ตัดสินใจ เพื่อให้มันจบเรื่อง (จะได้ไปทำอย่างอื่น คิดเรื่องอื่นเสียที) แต่พอการตัดสินใจไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ก็เลยเกิดอาการวิตกจริตขึ้นมาเช่นนี้แล
เฮ้อ ใครก็ได้ช่วยที…
tweatypup©2007
