เราคงมีวาสนาต่อกันเพียงเท่านี้
วันนี้ฉันเจอเรื่องชวนช็อคและชวนห่อเหี่ยวใจ
ฉันไปเรียนทำกิจกรรมอย่างหนึ่งที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งต้องมีครูและครูผู้ช่วย รวม 2 คนในการสอนกิจกรรมนี้ ครูใหญ่เป็นชาย สูงอายุระดับอาจารย์ปู่ ครูเล็กเป็นหญิงรุ่นลูก(ของครูใหญ่) ซึ่งคนหลังนี้ฉันสนิทสนมด้วยพอสมควร
แล้ววันนี้ ฉันก็ไปเรียน เพื่อจะเจอกับข่าวร้ายว่า ครูสาวของฉันลาออกไปแล้ว สาเหตุไม่แน่ชัดและฉันก็ไม่ได้ซักถาม เพราะดูทิศทางลมแล้ว ไม่น่าจะใช่การจากกันด้วยดี
หลังจากนั้น ฉันโทรหาอดีตครู คุยกันนิดหน่อย เธอก็ไม่ได้อธิบายอะไรนัก เพียงแต่บอกว่าที่ลาออกเพราะมีเรื่องยุ่งๆ และคิดว่ายิ่งอยู่ไปนาน ก็จะยิ่งยุ่ง
ฉันรู้สึกเสียดาย เพราะอดีตครูช่วยให้การเรียนการสอนเป็นไปได้ง่ายและไหลลื่น บรรยากาศก็ครึกครื้นเพราะเธอเป็นคนตลก ช่างเย้าช่างแหย่ ฉันยังนึกเสียดายแทนเธอด้วย เพราะฉันคิดว่านี่คืองานที่เธอรักมาก เธอเคยพูดถึงวันหนึ่งที่โรงเรียนอาจจะไม่จ้างเธออีกต่อไป แต่นั่นก็หมายถึงว่าคงเป็นวันที่เธอกลายเป็นครูแก่ๆ เดินกะย่องกะแย่งไปแล้ว ซึ่งแปลว่าเธอไม่ได้คิดจะจากโรงเรียนนี้ไปไหนเลย
ความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ฉันไม่รู้ว่าใครผิด ใครถูก ต่างคนต่างก็มีมุมมอง มีเหตุผลของตน แต่มันทำให้ฉันคิดถึงวลีที่เคยพบในนิยายจีน(น่าจะเป็นอย่างนั้น)ที่พูดถึง ’วาสนาที่มีต่อกัน’
ครูสาวและอาจารย์ปู่ก็คงมีวาสนาต่อกันเพียงแค่นี้ ได้เป็นเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของกันและกันในระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่ปี แล้วก็ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของใครของมัน ต่อให้มีใครนึกเสียดายแค่ไหน อะไรๆ ก็คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ต่างคนต่างปิดประตูตายใส่กันขนาดนั้น
วาสนาของฉันที่มีต่อเธอก็คงเหลือไม่มากนัก เพราะถึงไม่ได้เลิกสมาคมกัน แต่เรื่องที่จะได้เจอกันบ่อยๆ นั้น คงเป็นไปได้ยาก เวลาที่กำลังผ่านไปก็คงพาให้เราค่อยๆ ห่างกันไปด้วย สำหรับฉันแล้ว เป็นเรื่องที่น่าเศร้าไม่น้อยเลย
แต่ฉันจะทำอย่างไรได้เล่า? เรื่องมันเกิดไปแล้ว ทุกคนตัดสินใจไปแล้ว จะย้อนเวลากลับไปก็คงไม่ได้
สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือทำใจว่า "เราคงมีวาสนาต่อกันเพียงเท่านี้".
tweatypup©2006
