The Ballad of the Columnist และสิ่งที่ฉันไม่ชอบ
หนังสือเล่มนี้ฉันอ่านจบนานแล้ว…นานมากๆ ด้วย
The Ballad of the Columnist เป็นหนังสือที่ฉันชอบ ใช่-อาจเป็นเพราะฉันมองเห็นบางเสี้ยวของชีวิตตัวเองในนั้น รายละเอียดของชีวิตของคนที่พยายามทำมาหากินด้วยการขายตัวหนังสือหรือทำงานที่เกี่ยวข้องโดยไม่สังกัดค่ายใดแบบนี้ ไม่ค่อยมีคนพูดถึงนัก หนังสือเล่มนี้ช่วยให้ภาพที่ชัดเจนขึ้นบ้างของอาชีพที่ใครหลายคนอาจจะคิดว่าเท่ ซึ่งพอเอาเข้าจริงแล้ว มันออกไปทาง ‘เท่…แต่ไม่พอรับประทาน’ เสียมากกว่า
ทีนี้ ฉันจะพูดถึงสิ่งที่ฉันไม่ชอบบ้าง ซึ่งคงไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของหนังสือหรอก
ฉันไม่ชอบคำโปรย(โฆษณา)บนปกว่าเป็น ‘คู่มือแหกคอก!’ ไม่ชอบเลยจริงๆ
ฉันไม่ค่อยเข้าใจนักว่า คนสมัยนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นวัวเป็นควายมากๆ เลยหรืออย่างไร จึงต้องพยายาม "แหกคอก" ให้ใด้ตลอดเวลา ทั้งที่พอเอาเข้าจริงแล้ว คอกที่รู้สึกว่าล้อมรอบตัวอยู่นั้น หน้าตาเป็นอย่างไร ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
และที่แน่ๆ ฉันว่า คนที่หวังจะหาคำตอบสำเร็จรูป และคาดหวังจากหนังสือเล่มนี้มาก คงจะขัดใจ เพราะถ้าอ่านจนจบเล่มแล้ว จะรู้ได้ไม่ยากว่า นี่ไม่ใช่คู่มือหรือมีสูตรอะไรที่จะรับรองผลได้ว่า "ทำตามนี้นะ แล้วคุณจะเป็นนักเขียน(รวยๆ)ได้"
ฉันเคยคุยกับคนใกล้ชิดของคุณอ้วน วิรัตน์-คนเขียนหนังสือเล่มนี้ เธอเล่าให้ฟังว่า เคยมีเด็กนักเรียน/นักศึกษาถามคนเขียนในระหว่างการไป ‘พูด’ ที่ต่างถิ่นว่า ถ้าอ่านเล่มนี้จบแล้วจะเป็นนักเขียนเลยได้ไหม?
ฉันไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นอยากจะกวน teen ใครเล่น หรือแค่ถามซื่อๆ ถามด้วยความอยากรู้จริงๆ ซึ่งหากเป็นอย่างนั้น ฉันว่าไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่แปลกใจนัก เพราะคนสมัยนี้ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ เวลาจะ "ลงทุน" ทำอะไรสักอย่าง ล้วนคาดหวังว่าจะต้องได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า เราและหนุ่มสาวที่ตามหลังเรามากลายเป็นเจนเนอเรชั่นที่อยากรวย-รวย-รวยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ลองถามดูเถิดว่าจะอยากรวยไปทำไม? มีไม่กี่คนหรอกที่จะให้คำตอบที่เป็นแก่่นสารจริงๆ นอกเสียจากว่าอยากรวย เพราะจะได้ซื้อโน่นซื้อนี่ จะได้ทำอะไรตามใจชอบ หรือเหตุผลที่ตื้นเขินอื่นๆ
นอกจากนี้ บนปกยังมีวงกลมสีแดง ภายในเขียนไว้ว่า ‘Must Read’ ซึ่งครั้งแรกที่เห็น ฉันก็รู้สึกปวดหัวจี๊ด เพราะพาดหัวในทำนองนี้ มันชวนให้มนุษย์ขี้หมั่นไส้จนเข้าเส้นอย่างฉันไม่อยากจะหยิบจับหนังสือเล่มนั้น…อะไรกัน จู่ๆ จะมาสั่งให้เราต้องอ่านนั่นอ่านนี่ ฉันก็เกิดอารมณ์อยากจะลองของขึ้นมาสิ ว่าถ้า(กู)ไม่อ่านแล้วใครจะทำไม?
บอกตามตรงว่า สำหรับ The Balld of the Columnist นี้ หากไม่มั่นใจว่านักเขียนคนนี้เป็นคนทำงานที่เชื่อมือได้ ฉันก็คงจะแค่พลิกๆ ดูเนื้อในโดยไม่นึกอยากซื้อกลับไปอ่านที่บ้านหรอก เพราะฉะนั้น สิ่งที่ซื้อใจฉันได้และทำให้ฉันยอมจ่ายสตางค์คือชื่อคนเขียนและผลงานของเขา ไม่ใช่เพราะคำ 2 คำในวงกลมสีแดงยิ่งกว่าอั่งเปาวงนั้น ซึ่งฉันไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะคิดอย่างนี้อยู่คนเดียว
ฉันเข้าใจดีว่าทำหนังสือออกมาขายสักเล่ม ก็ต้องหวังอยากให้ขายได้และขายดี การเจาะตลาด-ทำตลาดเป็นเรื่องสำคัญพอๆ กับการจัดทำหนังสือให้ดี (หรืออาจจะสำคัญกว่า?) แต่ฉันก็อยากฝากบอกคนที่ทำงานด้านนี้ไว้ด้วยว่า ได้โปรดระมัดระวังวิธีการขายของของคุณด้วย และอย่าเอาการตลาดนำหน้าเสียจนทำให้หนังสือดีๆ ต้องดูด้อยค่าลงไปเลย
เห็นแล้วมันเสียดายน่ะ…นะ…
tweatypup©2006
