หมดเวร หมดกรรม
ปิดไปอีก 1 ฉบับ หมดเวรหมดกรรมไปอีก 1 รอบ
เสร็จแล้วก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานอื่นๆ ต่อไป…คนเรามันต้องทำมาหากินนี่นะ แล้วคนที่มีชีวิตเป็นฟรีแลนซ์อย่างฉัน การมีงานทำถือเป็นโชคดีที่ต้องรักษาไว้ให้อยู่กับตัวนานๆ มีอะไรก็ต้องทำไว้ก่อน เผื่อว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มี ซึ่งอาจหมายถึงความอัตคัดในวันข้างหน้า เพราะไม่มีงาน ก็แปลว่าไม่มีเงิน
นี่ไม่ใช่คำบ่น และฉันก็ไม่อยากบ่น ก็ฉันเลือกเองที่จะใช้ชีวิตแบบนี้ ความมั่นคงอาจไม่มี แต่ฉันก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองยืดหยุ่นได้มากกว่า
ก็ดูอย่างตอนนี้สิ พอปิดเล่มเสร็จ ฉันก็สามารถนอนตื่นสาย ไม่ต้องตาลีตาเหลือกออกจากบ้าน ผจญรถติด เพื่อไปนั่งเฝ้าคอมพิวเตอร์ที่ทำงานเฉยๆ ให้เวลาหมดไปวันๆ จนกว่าจะถึงสิ้นเดือน
แต่แน่นอนว่า ก่อนหน้าความสบาย ก็คืองานหนักเยี่ยงโคกระบือหน้านา แทบไม่มีวันหยุด เพราะหยุดจากงานนี้ ก็ยังมีงานอื่น เล่มอื่นที่รอเราอยู่เหมือนกัน
หลายครั้งในช่วงปิดเล่ม ฉันเหมือนจะตาย เพราะต้องทำงานเหมือนเครื่องจักรเขียนต้นฉบับ จะหยุดได้ก็ต่อเมื่อหลับตา เอนตัวลงนอน
เคยทำหน้าเหนื่อย แล้วบอกเพื่อนคนหนึ่งไว้ว่า ฉันน่ะ ทำงานตลอดเวลา…ทเวนตี้-โฟร์-เซเว่น นะยะ
เพื่อนหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดแล้วบอกว่า ‘เออ ที่พูดมานั้น ได้เป็นชื่อหนัง 2 เรื่องพอดี’
ดู-ดู๋ ฟังมันพูดเข้า ไอ้เพื่อนบ้า…
tweatypup©2006
