(Not Always) Self Sufficient
แล้วอีกวันหนึ่งของชีวิตก็ผ่านไป ว่ากันตามจริงแล้วก็เป็นวันที่ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไรนัก ถ้าไม่นับอาการปวดหัวเป็นระยะๆ เพราะเมื่อคืนนอนไม่พอและต้องตรวจแก้ต้นฉับแปลห่วยๆ ฉันก็ยังปกติสุขดี
แม่ของเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าฉันเป็นคนที่ Self sufficient ท่านหมายถึงว่าฉันดูมีความสุขกับตัวเอง อยู่คนเดียวได้ ไปไหนมาไหนคนเดียวก็ได้ โดยไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อน
ที่จริง ฉันก็อยากจะเป็นอย่างนั้นให้ตลอดเหมือนกัน แต่ว่าก็มีบางวันที่ฉันเกิดความสงสัย–ว่าแค่คนเดียวในโลกของฉัน มันว่างและโหวงเกินไปหรือเปล่านะ?
ในบางวันที่ฉันเหนื่อยมากๆ ความสงสัยของฉันไปไกลยิ่งกว่านี้…ว่าฉันต้องทำอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่? มีชีวิตสุขบ้าง ทุกข์บ้างไปอีกนานไหม? แล้วหลังจากนั้น จะมีอะไรรอฉันอยู่หรือเปล่า? ฉันจะได้กลับเจอคนที่ฉันรักบ้างไหม? หรือว่าต้องเดินหน้าต่อไป–ไปมีชีวิตวุ่นวายในอีกโลกหนึ่ง มิติหนึ่ง
ฉันสงสัยกระทั่งว่า หลังจากวันสุดท้ายของฉันบนโลกนี้ ฉันจะยังเป็น ‘ฉัน’ อยู่อีกไหม?
แล้วหากคำตอบคือ "ไม่ใช่" ฉันจะรู้สึกเสียดายไหมนะ?
หรือว่าพอถึงตอนนั้น ฉันคงไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว..
tweatypup©2006
