โชคดีที่ไม่ดัง
นานมาแล้ว ฉันได้อ่านเว็บบล็อกข่าวแนวซุบซิบของดาราฝรั่งคนโปรดของฉันคนหนึ่ง แล้วก็ชวนให้นึกดีใจว่าตัวเรานี้ ช่างโชคดีจริงหนอ ที่ไม่ได้มีเหตุให้กลายเป็นคนดังหรือคน "ของประชาชน"
ข่าวที่ว่านั้น "เม้า" ในเชิงแฉว่าขวัญใจของฉันเป็นเสือผู้หญิงสุดแสบ เวลาไปถ่ายหนังก็ออกลาย ออกฤทธิ์เดชต่างๆ นานาจนผู้คนในกองถ่ายเอือมระอา มีการใช้ให้ผู้ช่วยไปเสาะแสวงหาหญิงสาวมาขึ้นเตียงด้วยทุกวัน ซ้ำยังโดนเจ้าของสถานที่บางแห่งคาดโทษว่า(กรุณา)อย่ากลับมาที่นี่อีกต่างหาก
ฉันอ่านแล้วก็ให้รู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ ไอ้เชื่อน่ะ..ไม่เชื่อหรอก แหม…ข่าวพวกนี้ก็เขียนกันเวอร์หวือหวาอยู่แล้ว อาจจะมีความจริงอยู่แค่ไม่ถึง 1 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ ประมาณว่าพาดหัวซะสิบล้าน แต่เนื้อหาข้างในมีแค่ 2 บาทเท่านั้นเอง
สิ่งที่ทำให้ฉันอนาถใจมากกว่าก็คือผู้คนที่พร้อมจะเชื่อข่าวพวกนี้ เมื่อได้อ่านความเห็นของคนที่เข้ามาโพสท์แสดงความเห็นต่อบทความ(?) ฉันก็ตระหนักว่า ทั้งไทยทั้งฝรั่งสามารถฉลาดน้อยได้พอๆ กันจริงๆ แล้วฉันก็คิดว่ามันแปลกอยู่เหมือนกันนะ ที่คนเราจะมาด่าทอหรือแสดงความเห็นร้ายๆ ต่อพฤติกรรมของคนอื่นที่เราไม่รู้จักนิสัยใจคอจริงๆ ของเขา ซึ่งยังไม่นับว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้อีกต่างหาก
ความหมายของคำเปรียบเปรยว่า "เสือหิว หมาโซ" เป็นอย่างไร ฉันเพิ่งมองเห็นชัดเจนในใจก็คราวนี้ คนที่มาโพสต์ความเห็นในบล็อกดังกล่าวหลายๆ คนทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนสัตว์ป่าผู้หิวโหยที่รอคอยอะไรสักอย่างร่วงลงมาให้รุมทึ้ง กัดแทะกันอย่างตะกรุมตะกราม เพื่อให้ตัวเองอิ่มท้อง
ฉันไม่รู้หรอกว่าดาราขวัญใจของฉันจะรู้สึกอย่างไร ขนาดไหน รู้แต่ว่าถ้าเป็นฉัน โดนใครมาเม้าแบบนี้ คงอดกรี๊ดแตกไม่ได้ ตามด้วยอาการโมโหจนลมออกหู นึกอยากสั่งกุดหัวคนเขียนข่าวในทันควัน แต่หากทำเช่นนั้นจริง ก็ยิ่งเข้าทางนักขายข่าวฉาวพวกนี้ เพราะยิ่งมีเรื่อง ยิ่งมีข่าวดัง หนังสือยิ่งขายดี เรื่องอาย-ไม่อาย ไม่ต้องพูดถึง ได้เงินเสียอย่าง (ใครจะทำไม?) ก็ดูแต่หนังสือแนวแฉๆ ในบ้านเรานั่นปะไร ยอดพิมพ์เป็นหมื่นเป็นแสน จนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าจะซื้อไปอ่านอะไรกันนักหนา
อีกอย่างหนึ่งคือ ขืนทำปากกล้า หันมาด่านัก(ขาย)ข่าวพวกนี้ ก็จะถูกรุมประณาม เอาปูนหมายหัว จับขึ้นบัญชีดำ กลายเป็นดาราหมาหัวเน่า ตามด้วยการขุดคุ้ยเบื้องลึกเบื้องหลัง ความไม่ดีต่างๆ นานา เรียกว่าเคยแคะขี้มูก เกาก้นหรือไปเมาปลิ้นอยู่แถวไหน ประชาชีได้เห็นหมดก็งานนี้แหละ นับว่าเป็นอันตรายต่ออาชีพแบบสุดๆ
คนดังทั้งหลายก็เลยต้องยอมให้นัก(ขาย)ข่าวรุมแล่เนื้อเถือหนังกันต่อไป เรียกว่ายอมเสียส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่ กลายเป็นราคาที่คุณต้องจ่าย เมื่อกลายเป็นขวัญใจมหาชน
เอ้า! ดีใจหรือยังที่คุณไม่ได้เป็นคนดังกะเขาน่ะ?
tweatypup©2006
