Ignorance is a sin.
Ignorance is a sin when it’s invovled with someone’s life.
ฉันบอกเพื่อนคนหนึ่งในโลกไซเบอร์ไปแบบนั้น
เรากำลังพูดคุยกันถึงชีวิตที่น่าเหน็ดเหนื่อยของฉันที่มาพร้อมกับอาการป่วยของหมาแก่ตัวหนึ่งในบ้าน ฉันบ่นว่าเหนื่อยเหลือเกิน งานก็ต้องออกไปทำ กลับมาบ้านก็คอยห่วงหมา เพราะคนอื่นๆ ในบ้านต่างก็มีภาระ ต่างคนต่างก็ล้าจนแทบไม่มีใครมาทุ่มเวลาดูแลให้มันได้อย่างเต็มที่ ฉันก็อยากตัดช่องน้อยแต่พอตัว ไม่สนใจใครอื่น แต่ก็ทำไม่ได้ ฉันมักรู้สึกว่ามันบาปนักหนา หากเราไม่ยอมละความสะดวกสบายส่วนตัว ยอมลำบากเพื่อทำอะไรสักอย่างที่มีความหมายต่อใครสักคน-หรือในกรณีนี้-อาจช่วยยืดเวลาให้ชีวิตอีกชีวิตหนึ่งได้
เจ้าหมาแก่ของฉันไม่สบายอย่างหนัก เป็นเพราะสังขารที่เสื่อมไปตามอายุขัย ระบบไตของมันล้มเหลว เรียกง่ายๆ ว่าไตวาย วันแรกๆ ที่เกิดอาการนั้น ฉันใจไม่ดีเลย มันได้แต่นอนตัวอ่อนปวกเปียกอยู่กับที่เหมือนตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ไม่กิน ไม่ถ่าย เห็นแต่ช่วงตัวกระเพื่อมขึ้นลงที่เป็นสัญญาณแสดงว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ฉันและน้องชายรีบพาไปหาหมอ แต่ร้านคุณหมอเจ้าประจำก็ยังไม่เปิด เราต่างก็ต้องรีบไปทำงาน จึงตัดสินใจพามันไปให้หมออีกร้านหนึ่งดูอาการ เจ้าหมาแก่ถูกฉีดยา 3 เข็ม หมอสันนิษฐานว่าปอดชื้น พรุ่งนี้ให้พามาดูอาการใหม่
ฉันทำงานไม่เป็นสุขทั้งวัน กระทั่งวันรุ่งขึ้น จึงตัดสินใจพาหมาป่วยไปหาคุณหมอเจ้าประจำ เพราะฉันไม่มั่นใจในตัวหมอเมื่อวานที่ไม่ได้ตรวจอะไรละเอียดนัก ดูเหมือนจะรักษาไปตามอาการมากกว่าจะสนใจหาสาเหตุของความป่วยไข้ คราวนี้คุณหมอไม่ยอมให้หมาแก่ของฉันกลับบ้าน แต่ต้องนอนให้น้ำเกลือที่คลินิกและตรวจเลือดเสียก่อน คุณหมอยังบอกให้เราทำใจแต่เนิ่นๆ เพราะมันแก่มากแล้ว เวลาเจ็บป่วยก็จะฟื้นตัวช้า อีกอย่างคือน่าสงสัยว่าจะเป็นอาการไตวาย ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น ก็คงช่วยอะไรไม่ได้
เจ้าน้องชายตกลงว่าจะมารับมันกลับในตอนเย็น ฉันกลับไปไม่ทันหรอก แต่แม่ก็เล่าให้ฟัง ฉันได้เห็นแต่มันนอนเฉยอยู่ในกรงพร้อมขวดน้ำเกลือที่ยังให้ไม่หมด ดูแล้วน้ำตาแทบร่วง น้องฉันบอกว่าหมอสรุปว่าหมดหวัง แล้วถ้าอยากให้ฉีดยาให้มันหลับไปเลยตลอดกาล ก็จะทำให้ แต่เจ้าน้องชายตัดใจไม่ได้ ใครๆ ในบ้านก็ไม่อยากทำ แม่ออกปากว่า ช่างเถอะ มันจะอยู่อีกเท่าไหร่ก็แล้วแต่ตัวมัน เราก็คอยดูแลเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน…
หลังจากเจ้าหมาแก่กลับมาบ้าน ฉันก็แทบไม่ได้นอนเต็มตา สะดุ้งตื่นทุกเช้าเพราะอากาศร้อนจัดและด้วยความเป็นห่วงหมา ฉันยังสวดมนต์ให้มันทุกคืน แม้ในบางคืนที่ง่วงเหลือเกิน ก็ยังฝืนทำ ใครจะว่าบ้าก็ช่าง อย่างน้อยฉันก็ขอทำให้ตัวเองสบายใจ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป น่าอัศจรรย์ใจไหม? เจ้าหมาแก่ของฉันเริ่มแข็งแรงขึ้น ถึงจะยังนอนเกือบทั้งวัน แต่มันก็ลุกขึ้นมาต้อนรับได้ เมื่อมีใครสักคนกลับถึงบ้าน แล้วยังลุกไปเห่าเสียงดังใส่บุรุษไปรษณีย์ได้อีกต่างหาก…ไม่อยากนึกเลยว่าถ้าน้องชายฉันหรือคนในบ้านคิดง่ายๆ แค่ไม่อยากรับภาระดูแลหมาป่วยหนัก ตกลงให้หมอฉีดยาให้มันหลับไป คงกลายเป็นว่าเราขโมยวันเวลาที่เหลือของมันไปอย่างไม่ชอบธรรม ชีวิตของเจ้าหมาแก่คงสิ้นสุดลงในอีกทาง
และฉันดีใจเหลือเกินที่เรื่องราวชีวิตของมันยังไม่จบ.
tweatypup©2006
