คน คน คน คน คน
เสียง เสียง เสียง เสียง เสียง…หนวกหู
เปล่าค่ะ ไม่ได้เลียนแบบบทกวีของคุณจ่าง แซ่ตั้ง แต่นั่นคือบรรยากาศของงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติที่ฉันไปตะลุยมา
บ่ายวันเสาร์ก่อนจะสิ้นสุดงานมหกรรมหนังสือเดือนเมษา ฉันโผล่ขึ้นมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน เดินตามหลังผู้คนมากมาย มุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมาย พบหน้าเพื่อนรุ่นพี่ที่นัดไว้ ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของกิจกรรมส่งเสริมการขายของสำนักพิมพ์ เสียงสาวเชียร์แขก(พริตตี้)ที่ดังแจ้วๆ ระคนเสียงเพลง(?)กระหึ่มทั้งซ้าย-ขวา-หน้า-หลัง ทำให้นึกเคลิ้มไปชั่วขณะ คิดว่าเดินอยู่ในงานมอเตอร์โชว์
เราฝ่าฝูงคน มุ่งตรงไปยังเพลนารี่ ฮอลล์ เพราะฉันอยากจะไปดูหนังสือสารคดีเกี่ยวกับราชวงศ์โรมานอฟในบูธของสำนักพิมพ์เพื่อนดีที่ตั้งอยู่ในห้องนั้น หนังสือเล่มนี้ฉันหาซื้อจากร้านแถวบ้านไม่ได้ เป็นหนึ่งในหนังสือหลายเล่มที่ฉันหาที่ไหนก็ไม่เจอ จนเป็นเหตุให้ฉันตัดสินใจมางานปีนี้ หลังจากเลิกใส่ใจอย่างจริงจังมาหลายปีแล้ว
แต่สงสัยจะตาลายเพราะผู้คนและมึนงงเพราะเสียงสนั่น ทำให้มองหาไม่เจอ อ๊ะ เอาไว้ก่อนก็ได้ ว่าแล้ว เราก็มองสูง พุ่งตรงไปยังพื้นที่ใต้ป้ายผ้าโฆษณา "ดอน กิโฆเต้" วรรณกรรมระดับโลกที่คุณพี่ที่มาด้วยอยากจะได้นักหนา (ฉันก็อยากได้ แต่ขอดูก่อน ว่ามีปัญญาแบกหรือเปล่า) หลังจากยืนพลิกหนังสือเล่มใหญ่เบ้งระดับน้องๆ เยลโล่เพจเจสอยู่พักใหญ่ เราก็เดินจากมาโดยที่ยังไม่ได้ซื้อ เปล่า-ไม่ใช่เพราะหนังสือไม่ดีอย่างที่คิดไว้ หรือแพงเกินไป แต่เป็นเพราะรำคาญทั้งคนซื้อและคนขายที่ตะโกนโหวกเหวกในบูธนั้นต่างหาก
หลังจากเดินไปมาอยู่พักใหญ่ ผู้คนมากมายทำให้ฉันซึ่งไม่เคยพิศวาสการดำน้ำ กลับนึกอยากได้หน้ากากดำน้ำพร้อมถังออกซิเจน หรืออย่างน้อย เป็นหน้ากากดำน้ำตื้นแบบที่มีท่อยาวๆ ช่วยหายใจก็ยังดี ช่วงนี้ฉันชักเบลอๆ ความเหนื่อยพาให้ความง่วงเข้าครอบงำเพราะเมื่อคืนก่อนก็หลับได้ไม่เต็มตา โต๋เต๋ไปมา ฉันก็ดำริว่าอยากได้แผนที่ เพื่อจะได้ดูว่าบูธที่ต้องการอยู่ตรงไหน แล้วก็เดินตรงไปหาเลย ท่าจะดีกว่าเดินสะเปะสะปะ ซึ่งคงทำให้หมดแรงโดยไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แล้วยังเสี่ยงต่อการเจ็บตัวเพราะโดนชนหรือโดนทับ(เท้า)ด้วยรถเข็นซึ่งนักอ่านทั้งหลายนำมาขนหนังสือกลับบ้าน
เล็งแผนที่จนได้การแล้ว ฉันก็เดินดุ่มๆ ไปตามหาหนังสือที่อยากได้ เป็นวารสารหนังสือใต้ดินฉบับที่มีเรื่องสงครามหนังสือ เล่มนี้หายากมากๆ ฉันตระเวนถามหามาหลายร้านแล้ว บางร้านก็โดนทำหน้าหมิ่นแคลนใส่อีกต่างหาก ประมาณว่ามีด้วยเหรอ-หนังสือชื่อนี้น่ะ หลังจากนั้น เราก็ไปเจอบูธอีกแห่งหนึ่งที่มีหนังสือดอน กิโฆเต้ขายในราคาลดอย่างทัดเทียมกันกับบูธแรกที่เห็น แถมยังโล่งคนกว่าเยอะ สะดวกต่อการเลือกซื้อ เราจึงตกลงใจเสียทรัพย์กันที่นี่แทน
แต่ที่ดีใจกว่าตอนที่หาวารสารหนังสือใต้ดินที่อยากได้เป็นหนักหนาจนเจอ ก็คือเมื่อบังเอิญไปเห็น "กลับบ้าน" งานรวมเรื่องสั้นเล่มบางๆ ของคุณสิริมา อภิจาริน เป็นงานที่พิมพ์เมื่อปี 2542 ขายครึ่งราคา (42 บาท) อยู่ในบูธของสายส่งเก่าแก่อย่างบูรพาสาส์น นับเป็นหนังสือที่ถูกที่สุดในการช็อปปิ้งหนังสือคราวนี้ของฉัน
เดินแวะเวียนโน่น-นี่-นั่นจนสมองชักจะเลอะเลือน แล้วฉันก็เหลือบเห็นป้ายของบูธนายอินทร์ ถามไถ่คุณพี่ที่มาด้วยว่าจะไปไหม? เพราะใจฉันนั้นไม่อยากบุกเข้าไปตีกับคนมหาศาลในบูธสุดฮิตอย่างนั้น เมื่อคุณพี่ส่ายหน้าเป็นพัดลมว่าไม่เอาดีกว่า เราจึงเดินกลับมาที่เพลนารี่ ฮอลล์อีกครั้ง เพื่อตามหาราชวงศ์โรมานอฟบนหน้าหนังสือ แล้วฉันก็รู้สึกดีใจที่ได้ซื้อเล่มนี้เป็นเล่มสุดท้าย เพราะหนังสือหนักมากๆๆๆๆ หนักยิ่งกว่า ดอน กิโฆเต้ซึ่งเป็นปกแข็งเสียอีก ครั้นกลับถึงบ้าน แกะห่อพลาสติกดู จึงถึงบางอ้อ เพราะทางสำนักพิมพ์พิมพ์หนังสือเล่มนี้ด้วยกระดาษนิวเอจ (อาร์ตด้าน) แทนกระดาษปอนด์น้ำหนักเบาอย่างที่เขานิยมกันในสมัยนี้ ฉันเข้าใจว่าคงจะให้สมกับเป็นหนังสือมีค่า น่าเก็บสะสม (แต่คงไม่สามารถพกพาติดตัวไปอ่านที่ไหนได้โดยไม่ทำให้ปวดไหล่)
กลับถึงบ้านแล้ว ฉันก็นอนคิด ว่าหากต่อไป มีหนังสือที่หาซื้อไม่ได้ จะทำอย่างไรดี เพราะฉันเป็นโรคจิตหมกมุ่นกับหนังสือ หากมีเล่มใดที่ได้ยินได้เห็นว่าน่าอ่าน แล้วหาไม่ได้ ก็จะยิ่งกระวนกระวาย เหมือนมีก้อนอะไรติดอยู่ในใจ แล้วฉันคิดว่าคงไม่ไปงานมหกรรมหนังสือ(นรก)นี้อีกแล้ว ในเมื่อมันไม่ได้มีความสะดวกสบาย หรือน่าอภิรมย์ในการเลือกซื้อแต่อย่างใดเลย ยิ่งได้ข่าวว่าจะย้ายกันไปจัดที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ฉันยิ่งสาธุ ขอให้ไปจริงเถิด ฉันจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น เพราะสถานที่นั้นช่างไปยากลำบากสำหรับคนไม่มีรถส่วนตัวอย่างฉัน ใครอยากรอซื้อหนังสือถูกปีละ 2 ครั้งก็เชิญเถอะ แต่ฉันไม่เอาด้วยแล้ว
สงสัยฉันคงต้องหัดสั่งซื้อหนังสือออนไลน์เหมือนเพื่อนนักอ่านของฉันบ้าง ชีวิตฉันจะได้ง่ายกว่านี้อีกนิด
tweatypup©2006
